De stokoude Georgische dame Eka krijgt hoog bezoek. Het is Niko, de collega van haar naar Frankrijk geëmigreerde zoon Otar. Ze verwelkomt hem als een surrogaat voor haar oogappel en klampt zich vol moederlijk verlangen aan hem vast. Wanneer hij vertrekt vraagt ze guitig of zoonlief in Parijs al 'une petite amie' heeft gevonden, waarbij de camera zich fixeert op haar sneeuwwitte haar, dik-donkere wenkbrauwen en hoopvolle blik; een close up om kippenvel van te krijgen. Want wat iedereen voor Eka verzwijgt, haar familie voorop, is dat Otar op zijn werk is verongelukt. Niko kwam langs om Otars spullen af te geven.

Kevin Toma

Net als Good bye, Lenin! toont Depuis qu’Otar est partie een moeder die uit liefde een rad voor ogen wordt gedraaid. En net als die filmhuiskaskraker vraagt deze film zich af hoezeer je jezelf en anderen voor de gek moet houden om gelukkig te kunnen zijn. Dochter Marina en kleindochter Ada geloven dat Eka de waarheid niet zal verdragen en houden Otar springlevend door geregeld met een brief uit Frankrijk te komen. Bij het schrijven fantaseert Ada over kunstenaarcafés en culturele uitstapjes, en blijkt Frankrijk haar paradijs op aarde - onbereikbaar omdat niemand in het Georgië van vlak voor de fluwelen revolutie zomaar een visum krijgt. Om aan het geld te komen dat Otar meezond verkwanselt Marina boeken uit Eka's antieke francofiele bibliotheek. Totdat Eka de complete verzameling eigenhandig verkoopt en met het geld drie tickets naar Parijs betaalt. De visums heeft ze zo geregeld. Zij wel: een Sneeuwwitje van negentig jaar.

Regisseur Julie Bertucelli is van oorsprong documentairemaker en werkte als regie-assistent voor Otar Iosseliani, zo ongeveer de enige Georgische regisseur wiens werk roulatie vindt in Nederland. baseerde haar speelfilmdebuut op een waar gebeurd verhaal, maar kleurde de feiten zo in dat je de film ook als satire kunt opvatten. Zoals de slaapkamer van de moeder uit Good bye, Lenin! een micro-DDR is, zo lijkt deze schijnwereld een metafoor voor het Georgië uit de Sovjettijd, en voor de problemen waarmee drie generaties Georgiërs te kampen hebben nu de communistische heilstaat heeft afgedaan. Het land ligt er vervallen bij, de water- en elektriciteitsvoorziening laat het voortdurend afweten, en in het ziekenhuis word je pas behandeld als de artsen hun schaakpartijtje hebben afgerond. 'Stalin had hier wel raad mee geweten!', snauwt Eka wanneer het weer tijd is om de kaarsen aan te steken.

Since Otar left is als familieportret echter waardevoller dan als satire. Bertucelli's aandacht gaat in de eerste plaats uit naar het intieme relaas van die drie aan elkaar geklonken vrouwen, met een aandachtige camera die voornamelijk meebeweegt met Marina, Ada en Eka en die dus ook stilstaat wanneer zij dat doen. Samen een taartje eten, Marina die Eka's haar wast, Ada die haar oma Proust voorleest en tegelijkertijd haar voeten masseert, door Bertucelli's mensgerichte stijl ontstaat er volop tijd voor zulke scènes van alledaagse schoonheid, en wordt zonder veel gedoe kraakhelder hoe de vrouwen zich tot elkaar verhouden.

Bertucelli profiteert daarbij optimaal van haar geweldige cast, de Poolse Esther Gorintin voorop. Met haar verschijning en mimiek steelt deze veterane voortdurend de show: een bochel om zacht je hand op te leggen, elke scène weer een nieuwe fleurige jurk, en een fragiele sopraanstem om van te smelten én te sidderen. Wanneer deze diva lekker arrogant een peuk opsteekt in het reuzenrad, hoog boven de sleur van alledag verheven, is dat een beeld om nooit te vergeten.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden

Familie, vergeving, naastenliefde, afscheid, heimwee, zorgzaamheid, ouderdom, dood

Bron: Bewerking van een artikel dat eerder is verschenen in De Filmkrant.

Voor meer informatie: zie IMDB.com.