“Ik vertel een verhaal over een vader en een zoon die niet dezelfde taal spreken. Ik wilde ze met elkaar confronteren en daarom moest ik ze ergens opsluiten. Toen dacht ik aan de bedevaart naar Mekka die mijn eigen vader ooit maakte. Vader en zoon zijn in een autorit van 5000 kilometer aan elkaar overgeleverd”, vertelt regisseur Ismaël Ferroukhi in het interview dat als extra staat op DVD met zijn speelfilmdebuut ‘Le Grand Voyage’. Zo combineert hij het genre van de ‘road movie’ en de ‘huis clos’ en dat levert een beklemmend drama op vol aangrijpende ontwikkelingen.

Rolf Deen

De jonge Marokkaanse Fransman Réda (Nicolas Cazalé) staat voor zijn eindexamen en heeft in het geheim verkering met een niet moslima. Als het rijbewijs van zijn oudste broer wordt ingenomen vlak voordat die zijn vader (Mohammed Majd) vanuit Zuid Frankrijk met de auto naar Mekka zal brengen, moet Réda er aan geloven. Zonder blikken of blozen eist zijn vader dat nu hij nu zijn chauffeur zal zijn. Stilte, gebaren en gebeurtenissen vormen de belangrijkste middelen waarmee vader en zoon onbeholpen elkaar beurtelings afstoten en aantrekken. Zoals het hoort in een road movie stellen tegenslagen, grenzen, ontmoetingen en het landschap de relatie tussen de twee steeds op de proef.

Vader en zoon

De hoofdfiguren zijn vader en zoon maar tussen hen gaapt niet alleen een generatiekloof maar ook een culturele kloof; de jongen is volledig Fransman en de vader volledig Marokkaan. Aan het begin van de film lijkt het alsof zij nooit en te nimmer tot elkaar zullen komen. Hoewel het plot een tikkeltje voorspelbaar wil dat dat wel gebeurt, wacht de kijker aan het slot toch nog een dramatische ontknoping. De beelden van de massale bedevaart in Mekka die daarbij horen zijn imposant. Ferroukhi was de eerste cineast die toestemming kreeg een speelfilm in de beurt van de Ka’aba, het heiligdom, te draaien.

Harde confrontaties

Bijzonder aan de film is hoe de toenadering tussen de vader en de zoon in de manier waarop zij het landschap ervaren terugkomt. Naarmate de reis vordert treden hoofdfiguren en kijker steeds meer buiten de benauwde ruimte van de auto en biedt de weidsheid van het landschap letterlijk ruimte voor nieuwe stappen in hun relatie. Het leven van de zwijgzame vader staat volledige in het teken van zijn bedevaart maar de echte bedevaart is volgens de regisseur de bedevaart van de zoon als mens. De film laat zien hoe je kunt groeien door confrontatie met de ander. En die confrontaties zijn er genoeg in de film, hard en soms genadeloos.

Terug naar de kern

Het eerste shot van de film toont de aarde die onder de mountainbike van Réda wegsnelt en er klinkt serene westerse filmmuziek en in het allerlaatste shot zien we hoe Réda op de achterbank van een taxi het raampje opendraait de wind door zijn haren laat waaien en naar de hemel kijkt. Wij horen Arabische muziek. Tussen die twee punten speelt zich de reis van Réda af. De regisseur: “Hoezeer mensen ook van zichzelf vervreemd zijn geraakt, ze kunnen altijd terugkeren tot de kern. Daarin schuilt de kracht van de film.”

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Vader zoon relatie, bedevaart, interculturele dialoog, beproevingen, vergeving, Mekka, islam, moslims.

Voor meer informatie: zie Cinema.nl.