La Sconosciuta (De onbekende vrouw) is een twee uur durende thriller waar de Italiaanse regisseur Giuseppe Tornatore (1956) in zijn land een prijzenregen mee binnenhaalde. Dit is wat Hitchcock ook zou hebben gedaan met het verschijnsel nanny. Iedere welgestelde bioscoopbezoeker die zijn kinderen tijdens de voorstelling thuis aan de zorg van een buitenlands kindermeisje heeft overgelaten maakt na afloop van de film dat hij zo snel mogelijk naar huis komt. Een verontrustend verhaal over prostitutie, kinderhandel en adoptieperikelen opgestuwd door de alomtegenwoordige muziek van Ennio Morricone.

Rolf Deen

De film begint met een flashback (er zullen er nog velen volgen) waarin vrouwen gehuld in slechts hun ondergoed, hoge hakken en met een mombakkes op als vee gekeurd worden door iemand achter een scherm. Irena (Kseniya Rappoport) is een van hen. Deze en gewelddadige flashbacks naar haar leven als slachtoffer van vrouwenhandelaar en pooier Muffa (Michele Placido) dragen bij aan de spanning in het verhaal. Daaruit moeten wij namelijk begrijpen dat de Irena een duister en traumatisch verleden heeft dat ieder moment kan opspelen en haar tot redeloze wanhoopsdaden kan aanzetten. Hoe onredelijk zien we als ze Muffa denkt te vermoorden met een grote huishoudschaar. Maar iedereen die in Irena’s leven om zeep wordt gebracht door haar zelf of door Muffa keert terug, dood of levend, maar altijd op een voor haar noodlottige manier. Zelf is Irena door haar verleden als seksslavin eigenlijk al dood van binnen en kan in haar opvatting slechts een iemand haar leven redden. Om die reden dringt ze op slinkse wijze het leven binnen van het welgestelde juweliersechtpaar Valeria en Donato Adacher (Claudia Gerini en Pierfrancesco Favin) en hun dochtertje Tea (Clara Dossena).

De andere wang

Net als een andere Italiaanse film die dit jaar uitkwam, Anche libero va bene, laat La Sconosciuta weinig heel van het romantische beeld van de Italiaanse familie en het dolce vita gevoel. De Oekraïense Irena kan als huishoudster juist zo’n goede band opbouwen met Tea omdat zij het meisje iets geeft wat de ouders met al hun luxe cadeaus, spaarzame vrije uren en slechte huwelijk haar niet geven, tijd en aandacht. In die tijd met Tea samen geeft Irena haar een weerbaarheidstraining. Tea wordt op de speelplaats gepest maar durft en mag niet terug te slaan. Om haar dat aan te leren past Irena een ongemeen harde methode toe die zij ontleent aan haar vernederende ervaringen als blanke slavin. Als Tea zegt dat zij toch de andere wang zou moeten toekeren wanneer zij geslagen wordt, werpt de geharde Irena tegen: “De andere wang toe keren? Dat zeggen mensen die zelf het eerste slaan”. In het onmenselijke universum van Irena is humaniteit is een teken van zwakte en daarom levensgevaarlijk.

Kitscherig

Door het aannemen van een huishoudster annex kindermeisje haal je nietsvermoedend de dood zelf in huis en je kunt niet meer terug zonder zelf je onschuld te verliezen. Het gegeven van dit scenario is Hitchcock pur sang, de uitwerking van Tornatore is het alleen voor zover de film een thriller blijft. Tornatore heeft er meer van willen maken. Behalve een thriller wil de film ook een groots drama en een maatschappijkritiek zijn en dat had rustig achterwege kunnen blijven. Wie van een kitscherig slot houdt, kan de film tot op de laatste scène waarderen. Wie strengere opvattingen er op na houdt moet iets eerder stoppen met kijken en dan blijft er een hele spannende film over die je nog dagen zal bezighouden.