Iemand als Tommy Lee Jones zul je niet snel een kantoorslaaf in Wall Street zien spelen. Dat even ruwe als nobele hoofd vraagt eerder om een standvastig, stoer karakter. Een baardje ook, want scheren is voor zo iemand een onnozele bezigheid. Op die stoppelkop een cowboyhoed. Geen fiets maar een zonglanzend paard, en geen asfalt maar broeierige woestijnpanorama’s. En dat alles zonder dat het overdreven masculien of archaïsch overkomt. Met iemand als Tommy Lee Jones in de kijker kan zelfs het versleten genre van de western indruk blijven maken.

Kevin Toma

Kijk maar naar The Three Burials of Melquiades Estrada. Alle bovengenoemde elementen heeft Jones zichzelf als hoofdrolspeler toebedeeld in zijn bekroonde regiedebuut – de film won onder meer in Cannes de prijzen voor de Beste Acteur en het Beste Scenario. Van dorre struik tot ratelslang, van rotspartij tot kampvuur, alles zit Jones als gegoten. De man weet duidelijk wat zijn habitat is.

Pete Perkins is een runderboer in een Texaans gehucht, die illegaal overgestoken Mexicanen werk geeft en hen als vrienden behandelt. Vooral voor Melquiades heeft hij een zwak, en wanneer deze jonge dromer bij een stupide schiet-incident omkomt en als vuil onder de grond wordt gestopt, zal Pete bij zijn redneck moordenaar Mike Norton het respect afdwingen dat de jongen al bij leven ontbeerde. Hij gijzelt Norton, beveelt hem het lijk op te graven, en ‘gedrieën’ trekken ze voor een herbegrafenis te paard naar Melquiades’ thuisland.

Een tocht die de film de dimensies geeft van een parabel over schuld, boete en menselijke waardigheid, terwijl dankzij het gesukkel met Melquiades’ lijk een zeer aardse waanzin op de loer blijft liggen: niet doen, die antivries, en denk nou niet dat je Melquiades’ hoofd in de fik moet steken om het ongedierte weg te houden! Bizarre, ongemakkelijke scènes die de dood onlangs alle mooie bedoelingen werkelijk doen stinken.

Intussen geven de thuisblijvers in elkaars gezelschap glans aan de sleur van alledag: Nortons vrouw Lou Ann, elke ochtend lanterfantend in het leegloopcafé van de minstens zo verveelde Rachel, Rachels onbezorgde slippertjes, enzovoort. Dankzij trefzekere flashbacks komt de innige band tussen Pete en Melquiades – en die tussen Melquiades en sommige andere dorpelingen – weer tot leven. En zo groeit The Three Burials of Melquiades Estrada kalm en gestaag uit tot een wijds gefotografeerd, maar daarom niet minder intiem meesterwerk.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

schuld en boete, menselijke waardigheid, respect, afscheid, vriendschap

Voor meer informatie: zie Cinema.nl.